Opis zdjęcia nr 3. Zdjęcie przedstawia skamieniałość małża odciśniętą w jasnej skale wapiennej, sfotografowaną na jednolitym, białym tle. Po prawej stronie kamienia znajduje się wyraźny, ciemnoszary odcisk muszli małża, kształtem przypominający np. rodzaj Inoceramus. Ma ona charakterystyczną, wachlarzowatą formę z bardzo wyraźnymi, głębokimi, koncentrycznymi bruzdami. Są one liniami przyrostu, które rozchodzą się od zwężającego się wierzchołka ku szerokiej krawędzi. Powierzchnia samego odcisku jest ciemniejsza i bardziej chropowata niż otaczająca go skała. Główną część obiektu stanowi nieregularna, ostrokrawędzista bryła jasnokremowego wapienia. Skała ma matową, porowatą i ziarnistą strukturę z widocznymi drobnymi wgłębieniami oraz naturalnymi pęknięciami. Jej lewa strona jest stosunkowo płaska, odsłaniając surową fakturę kamienia. Dominują neutralne, naturalne barwy – od niemal białego i jasnego beżu skały, po chłodne odcienie szarości i grafitu w miejscu samej skamieniałości. Światło na eksponat pada równomiernie, co pozwala dostrzec trójwymiarowość i głębokość rzeźby na powierzchni muszli.
Skała widoczna na zdjęciu pochodzi z okresu późnej kredy – era mezozoiczna – co oznacza, że jej wiek szacuje się na około 90 do 66 milionów lat. Wskazuje na to obecność małża z rodzaju Inoceramus, który jest tzw. skamieniałością przewodnią dla tego okresu. Tego typu jasne skały wapienne (opoki i margle) z odciskami inoceramów są bardzo powszechne w wielu miejscach w Polsce, m.in. na Wyżynie Miechowskiej, Wyżynie Lubelskiej czy w rejonie Opola, stanowiąc pozostałość po dawnym, ciepłym morzu kredowym.
Fot. i tekst Zbigniew Pałetko