Michał Pałetko Biografia część XIV. Michał Pałetko żołnierz w wojnie polsko – bolszewickiej

Michał Pałetko powołany do Wojska Polskiego 2 lutego 1919 roku

Wprowadzenie: Niemcy doprowadzili do wybuchu I wojny światowej, zwanej Wielką Wojną.

Francuzi dążyli do maksymalnego okrojenia i osłabienia Niemiec, aby wyeliminować zagrożenie z ich strony. Według francuskich przedstawicieli, Niemcy doprowadzili do Wielkiej Wojny i powinni być ukarani, między innymi płacąc ogromne odszkodowania za zniszczenia. Przeciwnikiem takiej polityki była Wielka Brytania, która obawiała się, że wskutek osłabie-nia Niemiec pozycja Francji w Europie zbyt bardzo wzrośnie.
Przeciwnikiem maksymalnego osłabienia Niemiec był ekonomista John Maynard Keynes, który twierdził, że nadmierne obciążenia mogą doprowadzić do kryzysu w Niemczech i całej Europie. Brytyjski premier Lloyd George uważał, że załamanie ekonomiczne i polityczne niemieckiego państwa może skutkować wybuchem rewolucji i przymierzem z Rosją Sowiecką, co może być zagrożeniem dla całej Europy. Z tego powodu rząd brytyjski 25 marca 1919 r. wystosował do rządu Francji specjalne memorandum, w którym ostrzegał przed ewentualną rewolucją w Niemczech. Premier brytyjski ostro krytykował również projekty oderwania od Niemiec prowincji wschodnich i przekazania ich Polsce. Podobne zdanie miał prezydent Wilson

Michał Pałetko do Wojska Polskiego powołany został 2 lutego 1919 roku, do 25 pułku piechoty Sił Zbrojnych II Rzeczypospolitej Polskiej.

Tydzień wcześniej otrzymał wezwanie do Komendy Rejonowej Uzupełnień w Miechowie – KRU Miechów. Lista poborowa nr 624. RKU Miechów. Gł. Ks. ewid. 277. Powiatowa Komenda Uzupełnień, 25 Pułku Piechoty w Miechowie powstała we wrześniu 1919 r. w Okręgu Generalnym Kielce, i administrowała dwa powiaty: miechowski i jędrzejowski.
Historia powstania 25 pułku piechoty Sił Zbrojnych II Rzeczypospolitej Polskiej w Kielcach jest bardzo ciekawa. W listopadzie 1918 roku z oddziałów z tajnych Polskich Oddziałów Wojskowych utworzono w Kielcach Grupę pułkownika Norwida, który to batalion kielecki w dniu 18 listopada 1918 roku przemianowany został na Pułk Piechoty im Tadeusza Kościuszki. Utworzony został z Pułków Okręgowych w dniu 2 grudnia 1918 r., jako 25 Pułk Piechoty i wchodził w skład 7 Dywizji Piechoty. Stacjonował w garnizonie w Piotrkowie Trybunalskim. Michał będąc w wojsku przechodził badania lekarskie, które zapisane zostały w karcie informacyjnej następująco:

Włosy: ciemno blond. Oczy: szare. Brwi: blond. Nos: pro-sty, Usta: (zapis nieczytelny), Broda: prop. Twarz: okrągła. Szczególne znaki: blizna na prawym policzku. Objętość piersi: 84 – 88. Wzrost: 158 cm. Bystrość oczu: norm. Ciężar ciała: 54 kg. Słuchu: norm.

W dalszej części badania i wywiadu stwierdzono :

Wykształcenie cywilne w chwili wcielenia: Szkoła Oddziałowa Ludowa w Koniuszy. Późniejsze studia: Szkoła Podoficerska w Dęblinie w 1919 roku. Znajomość języków: Polski i Rosyjski. Zwód cywilny: Rolnik. Zawód póź-niejszy: urzędnik gminny. Stałe miejsce zamieszkania: Łyszkowice, Koniusza, pow. Miechów, woj. Kielce.

Ukończył Szkołę Podoficerską w Dęblinie

Posiadał wyszkolenie wojskowe: Szkołę Podoficerską w Dęblinie, którą kontynuował od 15 maja do 4 lipca 1919 roku. W dniu 4 lipca mianowany został na stopień kaprala.

W listopadzie 1918 r. Twierdza Dęblin przeszła we władanie nowopowstałego Wojska Polskiego. Niezwłocznie w Twierdzy zorganizowano obóz szkół podoficerskich. W lipcu 1919 r. w tymże obozie powstał batalion karabinów maszynowych, z którego w końcu 1919 r. utworzono Centralną Szkołę Karabinów Maszynowych, egzystującą potem w Ostrowi Mazowieckiej, a następnie w Chełmnie. Od 1922 r, funkcjonowała jako Centralna Szkoła Strzelnicza w Toruniu.
Zachował się szczątkowy dokument w materiałach Michała Paletko , z napisem: Dęblin – Zajezierze, 3 lipca 1919 r. Wskazuje to, że Szkoła Podoficerska znajdowała się w twierdzach obronnych, zwanej w XIX w. Twierdzami Dębnickimi. Na początku lat XX w. przez Dęblin – Zajezierzcie przebiegała stacją pośrednia, rozjazdem ze stacji koło posterunku.

Michał Pałetko żołnierz 40 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich, Dzieci Lwowskich

40 Pułk Piechoty Dzieci Lwowskich strukturalnie należał do 5 Dywizji Piechoty, który stacjonował w garnizonie we Lwowie. Dane na temat służby Michała w 40 Pułku Piechoty, 5 Dywizji Piechoty są bardzo skąpe, ponieważ materiały archiwalne nie zachowały się. Centralne Archiwum Wojskowe, jak dotychczas nie posiada materiałów dotyczących 5 Dywizji Piechoty. Prawdopodobnie NKWD zabrało archiwa z Lwowa na początku II wojny światowej i zostały zniszczone lub wywiezione do Moskwy, i tam gdzieś zalegają.

W 1919 r. Michał Pałetko był w 40 Pułku Piechoty, który posiadał trzy bataliony. Formułowania się pułku 40 rozpoczęło się w dniu 24 listopada 1918 r, organizacją pułku, jako 30 pułk piechoty im. króla Jana Sobieskiego. Pierwszym dowód-cą został ppłk Karol Krauss, który werbował ochotników na-wet 15 – 16-letnich. W pierwszym dniu werbunku utworzono już jedną kompanię strzelecką, a w kilka dni później cały batalion. Zaledwie trzy dni później batalion brał udział w walkach pod Starym Siołem, Żyrawką i Sołonką. W dniu 18 grudnia 1918 r. pułk złożył uroczystą przysięgę wojskową. Nazwa pułku, rozkazem Sztabu Generalnego, w dniu 15 lutego 1919 r. została zmieniona na 3 pułk Strzelców Lwowskich, a 1 maja 1919 r. otrzymał nazwę 40 pułk piechoty. Pułk stacjonował w garnizonie Lwów. W uznaniu zasług położonych w obronie Lwowa pułk otrzymał oficjalne przydomki Strzelców Lwowskich, a następnie Dzieci Lwowskich. W pułku było 90 oficerów 378 podoficerów- wśród nich Michał Pałetko – oraz 2791 szeregowych.

Na froncie wojennym w wojnie polsko – bolszewickiej

Wydarzenia wojenne pod Stanisławowem, Haliczem, Niżniowem, w których brał udział Michał Pałetko można odtworzyć dzięki zachowanym meldunkom. Nie można odtworzyć wydarzeń działań 40 pułku piechoty, bowiem dokumenty do tej pory nie zostały odnalezione.
Z dokumentów źródłowych Michała Pałetko, jakie zachowały się wiadomo, że brał udziel w wojnie polsko – bolszewickiej od 17 czerwca do 30 sierpnia 1920 roku. Walczył przeciw bolszewikom i Ukraińcom.
Jego pobyt na froncie był w następujących formacjach wojskowych:
♦ 40 Pułk Piechoty
♦ Baon Wartowniczy 2/ VI.
♦ Baon celny nr 11

Zaleszczyki w 1920 roku – linia obrony w wojnie polsko bolszewickiej

W okresie I wojny światowej Zaleszczyki otrzymały pierwszy straszliwy cios. Front wojenny pomiędzy wojskami rosyjskimi a austrio – węgierskimi w latach 1915 – 1916 rozciągał się na linii Dniestru. Drugim polem działań wojennych w dorzeczu Dniestru, w okolicach Zaleszczyk w 1920 roku była linia obrony w wojnie polsko bolszewickiej, przed nacierającą Armią Czerwoną. Szczególnie ostre boje toczyły się w okolicach Zaleszczyk. Działania wojenne przetaczały się przez te ziemie, obracając w perzynę wszystko, co stanęło mu na drodze. Raz sukcesy mieli Rosjanie, to znów Austriacy. Front szedł do przodu i znów się cofał. Jedną okupację zastę-powała druga, a każdy najeźdźca grabił i kaleczył ziemię rowami okopów i transzei. Wysadzał w powietrze mosty, niszczył drogi, tory kolejowe, dworce. Pierwsze wejście Rosjan miało miejsce w 1914r. Ciężkie walki trwały w latach 1916 – 1917.

Kolejowa siec z Polski na południowo -wschodnie końce kraju w granicach, czyli województwa stanisławowskiego i tarnopolskiego w okresie międzywojennym przedstawia ryć I. Na mapie zaznaczono posterunek Straży Granicznej w Zaleszczykach, oraz połączenie kolejowe miedzy Zaleszczykami a Kołomyją. W roku 1938 pociąg przejeżdżał około 20 km przez tereny Rumunii. Wszystkie wymienione, zaznaczone kołem to miejscowości wchodzą obecnie w skład Ukrainy.

Aktualne ukraińskie nazwy miejscowości:
Czerniowce Czerniwcy (Чернівці)
Husiatyn Gusiatin (Гусятин)
Kołomyja Kołomyja (Коломия)
Kuty Kuty (Кути)
Lwów Lwiw (Львів)
Stanisławów Iwano-Frankiwsk (Івано-Франківськ)
Śniatyń Sniatyn (Снятин)
Wyżnica Wyżnycia (Вижниця)
Zaleszczyki Zalyszczyki (Заліщики)

Stanisławów – ciężkie walki z Ukraińcami i bolszewikami

Do Stanisławowa w pierwszych dniach sierpnia Michał Pałetko przybył z Batalionem Wartowniczym 2/VI. Batalionem dowodził mjr Adolf Jeża i liczył 250 żołnierzy. Na wyposażeniu mieli 2 kaemy. W nocy z 24 na 25 sierpnia bolszewicy wspierani artylerią 2-krotnie atakowali przyczółki mostowe Niżniów i Kutyska. Oba ataki odparto ogniem kaemów. Zwycięska walka poprawiła nastrój żołnierzy. Żołnierze odczuwali jednak brak amunicji do karabinów włoskich, w które była wyposażona część żołnierzy batalionów wartowniczych, a także do kaemów rosyjskich.
Michał często wspominał o ciężkich walkach z Ukraińcami pod Stanisławowem. Nocą z 26 na 27 sierpnia oddział liczący ok. 680 ukraińskich żołnierzy bronią maszynową i 2 armatami usiłował przedostać się przez front wojenny do Czechosłowacji. Wysłana przez komendanta garnizonu, mjr. Pawłowskiego, kompania 2/VI batalionu wartowniczego okopała się na wzgórzach pod Kosowem i odparła ukraińskie ataki. Po tym niepowodzeniu Ukraińcy bezskutecznie próbowali przebić się ku granicy Czechosłowacji przez rejon obronny, gdzie stał 4/IV Batalion Wartowniczy ppłk. Jana Rolińskiego. Ukraińcy byli okrutni w postepowaniu z pojmanymi jeńcami. Ppłk. Jana Rolińskiego wysław kilku żołnierzy na zwiad. Zostali chwyceni przez Ukraińców. Powrócili do Batalionu z odciętymi uszami, nosem. Mścili się w okrutny sposób, odcinali genitalia. W odpowiedzi dowódca Roliński uderzył na Ukraińców wzmożoną wciekłością. Żołnierze ukraińscy na zajmowanym odcinku ratowali się ucieczka pozostawiają ciężki sprzęt a nawet karabiny.
Zaalarmowane dowództwo we Lwowie natychmiast wysłało ze Stanisławowa do Kosowa kompanię 2/VI batalionu wartowniczego, w którym służył Michał Pałetko i pluton 5/VI batalionu wartowniczego. Później, dla wzmocnienia rejonu obronnego Kołomyja wysłano także 4/VI batalion wartowniczy z Przemyśla, połowę batalionu 3/III z kaemami i kompanię 6/VI batalionu wartowniczego. Ostatecznie 1 września Ukraińcy porzucili dwa działa, 4 kaemy, 5 kuchni polowych i małymi grupami uszli w kierunku granicy czechosłowackie.

Bitwie pod Haliczem

Michał uczestniczył w bitwie pod Haliczem, a konkretnie na wzgórzu Dydiatyna, położonym na północny wschód od Halicza. Bitwa trwała w dniu 16 września 1920 r. od godziny 10 rano do 5 po południu. Polacy odparli 5 nawałnic ogniowych bolszewików. Polakom udało się zatrzymać wojska bolszewickie, ratując przed rozbiciem 8. Dywizję. Bitwa, w której tak wielu polskich żołnierzy złożyło swe życie na ołtarzu ojczyzny, była kluczowa dla polskiej kontrofensywy. Bitwa ta zyskała miano „Polskich Termopil”. Walki żołnierzy polskich pod Dytiaty-nem zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic w II RP i po 1990 r. – „DYTIATYN 16 IX 1920”.

Michał Pałetko ranny pod Stanisławowem

Brał udział w wojnie polsko – bolszewickiej, która trwała od 1919 do 1921 roku. Wojna polsko-bolszewicka zwana również jako: wojna polsko-sowiecka, lub wojna polsko-rosyjska, wojna polsko-radziecka. Była to wojna pomiędzy odrodzoną Rzeczpospolitą Polską (II RP), a Rosyjską Federacyjną Socjalistyczną Republiką Radziecką (RFSRR), dążącą do podboju europejskich państw i przekształcenia ich w republiki sowieckie. Do jej najważniejszych epizodów militarnych należały: wyprawa kijowska, Bitwa Warszawska, kontruderzenie znad Wieprza, bitwa pod Komarowem i bitwa nad Niemnem.
Z pobytu na froncie polsko – bolszewickim Michał najbardziej zapamiętał i wielokrotnie opowiadał o ciężkich walkach z Ukraińcami i bolszewikami pod Stanisławowem. Podczas walki bolszewicka bomba, wybuchła niedalekiej odległości od niego. Żwir dotkliwie ugodził głowę, raniąc prawy policzek i oko. Był zasypany żwirem i ziemią. Rannego przetrans-portowano do szpitala we Lwowie.
Nie znane są okoliczności walki pod Stanisławowem bowiem rozkazy i inne materiały piśmienne nie zachowały się. Zostały prawdopodobnie przejęte przez NKWD i zniszczone lub wywiezione do Moskwy.
Informacje o bliznach występujących na prawym policz-ku Michała występują w wielu materiałach źródłowych.

Rannych żołnierzy odwiedza Marszałek
Józef Piłsudski

Ranny Michał Pałetko otrzymuje od Marszałka Józefa Piłsudskiego kieszonkowy zegarek.

Rannych żołnierzy w walkach na froncie polsko – bolszewickim, przebywających w szpitalu we Lwowie odwiedził Marszałem Józef Piłsudski. Każdemu rannemu żołnierzowi wręczył zegarek tak zwaną cebulę.
Taki model zegarka podczas I wojny światowej był najbardziej popularny. Przydawał się żołnierzom podczas działań operacyjnych i był synonimem klasy pełnego nostalgii. Był to zegarek nakręcany, zamykany gładką pokrywą, zawieszony na rzemyku. Zegarek który otrzymał Michał z rąk Marszałka Józefa Piłsudskiego przechowywany był w szufladzie jego biurka i nie posiadał rzemyka.
Nazwa cebula dla zegarka kieszonkowego jest od dawna znana, ze względu na podobieństwo kształtu do cebuli.
Jako mały chłopiec zawsze zbliżałem się do ojca, jak tylko wyciągał ciężką dużą szufladę ze swego biurka. Od razu moje ręce odnajdywały pośród dokumentów i innych przedmiotów koloru srebrnego zegarek. Odszukanie zegarka nie było trudne, bowiem zawsze znajdował się w przedniej części szuflady. Pozwalał mi się nim bawić, do czasu kiedy z powrotem szufladę zamykał. Czasami czekał cierpliwie i patrzył jak ja otwierałem i zamykałem pokrywę zegarka. Najbardziej lubiłem ten trzask pokrywy, który oznajmiał, że zegarek jest zamknięty i należy go odłożyć powrotem do szuflady.
Kiedy poszedłem do szkoły średniej nie interesowałem się zegarkiem. Do dziś nie odnaleziono w dokumentach i przedmiotach po Michale zegarka cebulę – tak cennego trofeum, które Józef Piłsudski przekazał rannemu. Był dla niego jako zdobycz wojenna, i przedmiotem dumy właściciela.

Otrzymał szablę od dowódcy

Michał Pałetko otrzymał szablę osobistą od dowódcy Batalionu Wartowniczego za brawurową akcję na froncie polsko – bolszewickim. Przez dziesiątki lat była przechowywana w domu rodzinnym na Wiktoryjce.
Kiedy w 1967 r. ukończyłem studia otrzymałem od ojca szablę. W 2018 roku przekazałem szablę mojemu wnukowi, a prawnukowi Michała – Adamowi Nowak z okazji ukończenia Liceum o profilu wojskowym w Krakowie. Obecnie ozdabia pokój Adama w Warszawie – Międzylesiu.

Obrona Lwowa

W lipcu 1920 r. decyzja Moskwy polityczno – propagandowa. jak również i wojskowa była jednoznaczna: opanować Lwow, a następnie przeprawić się przez San i przełęcze karpackie w celu opanowania Galicji i wywołania rewolucji bolszewickiej na Węgrzech.
Bitwa o Lwów w dniach od 19 do 21 sierpnia 1920 r. była stoczona w trakcie wojny polsko-bolszewickiej. Oddziały 6 Armii gen. Władysława Jędrzejewskiego, wspierane na prawym skrzydle przez armię ukraińską, stoczyły w rejonie Lwowa bitwę z nacierającymi po sforsowaniu Bugu sowieckimi dywizjami Frontu Południowo-Zachodniego Aleksandra Jegorowa. Początkowo przeciwnikami Polaków była bolszewicka kawaleria z Konarmii Siemiona Budionnego, zluzowana następnie przez grupę Jony Jakira i brygadę Grigorija Kotowskiego. W ciężkich walkach napór czerwonoarmistów został powstrzymany i 6 Armia przechwyciła inicjatywę operacyjną. Społeczeństwo Lwowa również stanęło do obrony swego mia-sta. Po miesiącu walk, w dniu 16 sierpnia, Armia Czerwona rozpoczęła atak na miasto Lwów.
Bitwa pod Zadwórzem która rozegrała się ponad 30 km na wschód od Lwowa była w 1920 r. jednym z najważniej-szych i najdramatyczniejszych starć w wojnie polsko-bolszewickiej. W dramatycznej walce, która – gdy zabrakło Polakom amunicji – toczyła się na bagnety i szable, poległo 318 młodych żołnierzy Lwowa. Byli to niemal wszyscy żołnierze z polskiego batalionu. Większość obrońców Lwowa poległych w obu kampaniach została uroczyście pochowana na Cmentarzu Obrońców Lwowa, na specjalnie wydzielonej części cmentarza Łyczakowskiego, nazywanym obecnie Cmentarzem Orląt.
Dzięki ich ofiarnej walce bolszewicy nie zdobyli jednak Lwowa. Opóźnił się także ich marsz w głąb Polski.

Cmentarz Orląt Lwowskich

Przy Cmentarzu Łyczakowskim kwatera dla polskich żołnierzy,
Pamiątka narodowa , jego szczególnie zobaczyć należy.
Cmentarz obrońców Lwowa, zwany cmentarzem Orląt!
Strony polska i ukraińska mają na to różny pogląd.

Kryje prochy 2874 żołnierzy, nawet jeszcze jako dzieci,
Którzy w 1918 r. ginęli wśród wojennej zamieci.
Stąd w 1925 r., przeniesiono do Warszawy
Na pomnik „Nieznanego Żołnierza” – jako pomnik sławy.

Są tu pochowani Gen. Iwaszkiewicz, Gen. Tadeusz Rozwa-dowski,
Dr Rydygier i inni znani z obrony ziem polskich.
Niestety, losy tego cmentarza smutne były,
W 1971 r. czołgami zburzono pomniki, a nawet mogiły.

Dopiero w 1989r. podjęto staranie
Przez Rządy Polski i Ukrainy o jego odbudowanie.
Wiele było trudności jakie tu powstały,
By odbudować Pomnik Narodowej Chwały.

Dziś widać Mauzoleum Obrońców Lwowa,
Odnowiona Kolumnada, Kaplica gotowa.
Prezydenci Polski i Ukrainy na otwarcie chcą tu przybyć,
Aby narody Polski i Ukrainy dalej mogły w zgodzie żyć.

Przy głównej płycie Orląt kwiaty składaliśmy,
Modlitwy, pieśń „ Matko Najświętsza” śpiewaliśmy.
To jest wielka odnowiona nekropolia
I narodu polskiego szeroka historia.

Potem zbiorowe zdjęcie dla Pielgrzymki całej,
Na pamiątkę i na tego miejsca chwałę.
Szeroki teren , odbudowane groby stoją rzędami,
Na każdym krzyż i napisy z nazwiskami.
Autor Wawrzyniec Szarawara

Michał Pałetko brał udział w Powstaniu Wielkopolskim

W Powstaniu Wielkopolskim brał udział jako ochotnik, tak, jak wielu jego kolegów. Byli to żołnierze dobrze przygotowani wojskowo i odpowiednio uzbrojeni do działań konspiracyjnych. Z tego okresu służby wojskowej Michała nie zachowały się żadne materiały. Wielokrotnie wspominał mówiąc, że nie ma jak udokumentować uczestniczenia w Powstaniu Wielkopolskim. Żołnierzom, ochotnikom nie wolno było podpisywać żadnych dokumentów, dlatego koledzy z którymi brał udział Powstaniu Wielkopolskim na Górze św. Anny byli mu nie-znani z imienia i nazwiska.

Góra św. Anny, stanowiąca symbol polskości Górnego Śląska, została opanowana przez powstańców 8 maja 1921 roku. Po krótkim okresie stabilizacji Niemcy przejęli inicjatywę operacyjną, której rezultatem była ofensywa wyprowadzona z przyczółku pod Krapkowicami.
Dwa zgrupowania polskich powstańców, liczące łącznie 10 baonów, okrążyły od północy i południa Masyw Góry św. Anny, będącym centralnym punktem polskiego frontu.
Góra św. Anny, stanowiąca symbol polskości Górnego Śląska, została opanowana przez powstańców 8 maja 1921 roku.
Uczestniczyło w niej tysiące powstańców, wśród których byli także Kadeci Lwowscy i uczestnicy wcześniejszych walk o odzyskanie i utrzymanie Polskiej Niepodległości.

Michał Pałetko służył w Batalionie Celnym nr 11 Historia 11 Baonu Celnego

Baon to nazwa skrótowa Batalionu. Była stosowana na początku XX wieku. Baon stanowił pododdział w różnych rodzajach wojsk, złożony zwykle z kilku kompanii lub jedno-stek im równorzędnych. Baon Celny była to jednostka organizacyjna formacji granicznych II Rzeczypospolitej.
W 1921 roku zakończono walki o granice odradzającej się Polski. Z dniem 26 marca 1921 r. Bataliony Wartownicze zmieniły nazwę na Bataliony Celne i nadane im zostały nowe numery. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku utworzono bataliony celne od numeru 1 do 21. Żołnierze batalionów celnych nosili umundurowanie obowiązujące w Wojsku Polskim, a na ze-wnętrznej stronie lewego rękawa posiadali naszywki rozpoznawcze z jasnozielonego sukna w kształcie prostokąta. Z dniem 1 kwietnia 1921 r. powstałe Bataliony Celne Ministerstwa Skarbu przejęły ochronę granicy polsko–niemieckiej na północy, zachodzie i południu. Ochraniano także odcinek granicy polsko–rumuński Żeżawa – Zaleszczyki na wschodzie kraju.

Batalion celny nr 11 pełnił służbę na granicy w Kołomyi i Śniatyniu, powołany został w lipcu 1921 r. Pod względem struktury organizacyjnej podlegał on pod Główną Komendę Batalionów Celnych – Warszawa.
W kwietniu 1921 r., 11 batalion celny stacjonował w Kołomyji. Odcinek graniczny przydzielony batalionowi nr 11 podzielony został na cztery pododcinki, które obsadzały kompanie wystawiające posterunki i patrole. Posterunki wystawiano wzdłuż linii granicznej w taki sposób, by mogły się nawzajem widzieć w dzień. Otrzymał dodatkowe zadania ochronę wiaduktów, mostów kolejowych i dworców. Rozlokowany został następująco: 1 komp. Uścierykach, 2 komp. Horodenka, 3 komp. Kuty i 4 komp. Śniatyn. Michał Pałetko pełnił służbę w 4 kompanii w Śniatyniu. Dowódcą 4 kompanii był por. Romanowski. Pod koniec 1921 roku dowódcą 4 kompanii został por. Hartaś – Trzciński

Zbigniew Paletko